නිදහසේ හිතමු...

හැම පෙබරවාදි 04දාම අපි නිදහස් දිනය මහ උජාරුවෙන් සමරනවා. ටිකක් හිතමු.48‘ අපි සුද්දගෙන් නිදහස ලබාගන්න කොට, සුද්දා අපිට දීලා ගිය දේවල් ටිකක් තියෙනවා. තේ, රබර්, පාරවල්, කෝච්චිය, ගුවන්තොටුපල, වරාය, පක්ෂ දේශපාලනය,ලිබරල් ආර්ථික රටාව..... ඒ වගේම සුද්දා අපිට නැතිකරලා ගිය දේවල් ගොඩක් තියෙනවා ස්වයං පෝෂිත ආර්ථිකය, කෘෂිකර්මාන්තය,සංස්කෘතිය, ජාතියක් විදිහට නැගිටින්නට තිබුණු ශක්තිය.... සුද්දගෙන් අපට ලැබුනු දේට වඩා අපෙන් උදුරගත්ත දේ බර වැඩියි.

කොහොමහරි, නිදහස ගන්නකොට ආසියාවේ ශක්තිමත්ම ආර්ථිකයක් අපිට තිබුණා. අපේ ආර්ථිකය දෙවැනි උනේ ජපානෙට විතරයි. ඒ වෙනකොට අපි තමයි දකුණු ආසියාවේ ආර්ථික බලවතා. ඒ කාලේ ඉන්දියාවේ කොරමැන්ඩල් වෙරළේ මේ කොනේ ඉඳං මලබාර් වෙරළේ එහා කොන වෙනකන් හැම වරායකින්ම අවුරුද්දකට උපයාගත්ත මුළු ආදායමට වඩා අපේ කොළඹ වරායෙන් එක මාසෙක උපයපු ආදායම වැඩියි. හිතාගනන පුළුවන්ද..? අපි එදා හිටපු තත්ත්වය. අද අපි ඉන්නේ කොතනද..?

කවුරුහරි ලෝකේ මැව්ව නම් ඒ මවපු කෙනා ලංකාව මවලා තියෙන්නේ හරි අපූරු තැනක. ලංකාවේ පස හරිම සාරවත්. අරිය ජලවහන පද්ධතියක් තියෙන සරුසාර රටක්. වටේම මුහුද. ලෝකේ බටහිර ඉඳං නැගනහිර වෙනකං යා කරන මුහුදු මාර්ග වලට වැදගත් තිප්පොලක්. ඉතිං මේ පිහිටීම රටක් හැටියට අපිට බොහෝමවැදගත්. නමුත් අපි ඒ පිහිටීමෙන් අපේ රටේ සම්පත් වලින් හරියට වැඩක් අරන් තියෙනවද..? නෑ..! ඒක තමයි ඇත්ත.

අපේ දෙමව්පියෝ උපදිනකොටත් අපේ රට දියුණුවෙමින් තිබුණේ. තාමත් අපේ රට දියුණු වෙනගමන් තමයි තියෙන්නේ.දියුණු වෙනවා; දියුණු වෙනවා; දියුණු වෙනවා ඉවරයක් නෑ. කවදද අපි ඇත්ටම දියුණු වෙන්නේ..? අපි නිදහස ගන්නකොට සිංගප්පූරුව කියලා රටක් තිබුණේ නෑ. නමුත් අද ඒක ලෝකේ ආයෝජනය සඳහා සුදුසු අංක 1 වාණිජ නගරය. 1959 දී ලංකාවට ආපු සිංගප්පූරුවේ පළමුඅගමැති වුණු ලී ක්වාන් යූ මහත්තයා එහේ ගිහින් කිවුවලු “මම මේ රට කවදා හරි කොළඹ නගරය වගේ කරනවා“ කියලා. 1978 එහේ ගිහින් ආපු ජේ.ආර් ජයවර්ධන මහත්තයා කිවුවලු “මම මේ රට කවදාහරි සිංගප්පූරුවක් කරනවා“ කියලා. ලී ක්වාන් යූ මහත්තයා තමන්ගේ ස්වංලිඛිත චරිතාපදානයේ සඳහන්කරලා තියෙනවා “අපි උදුරගත්තේ ලංකාවේ සංවර්ධනය“ කියලා. ඉතිං අපේ සංවර්ධනය අපිට අහිමි වෙච්ච එකට වගකියන්න ඕනේ කවුද..? අපේ රටේ හිටපු පාලකයන්ගේඅදූරදර්ශී තීරණ තමයි එදා ඉඳං අද වෙනකන් අපේ රට එකතැන පල්වෙන්න හේතු වෙලා තියෙන්නේ.රට ගැන හිතන්නේ නැති උනාට බඩ ගැන හිතන මිනිස්සු බහුතරයක් ඉන්න රටක පාලකයන්නට තමන්ගේ හිතුමනාපෙට තමන්ට උවමනා විදිහට රට ගෙනියන්න ඕනෑතරම් ඉඩ තියෙනවා. කාලෙකදි ඇට අට, තවත් කාලෙකදි 3.50ට පාන්, මේ වගේ පුහු පොරොන්දු වලට රැවටිලා තමයි අපේ මිනිස්සු පාලකයන් පත් කරගත්තේ.

නිදහස දිනාගෙන අවුරුදු 10ක් ගතවෙන්න කලින් සිංහල, දෙමළ භාෂා ගැටලුව ආවා. ඒක ඕපපාතිකව පහළ උන දෙයක්නෙමෙයි. සිංහල, දෙමළ නායකයන්ගේ අමන වැඩ හින්දා ඇතිවුණ දෙයක්. කාලකණ්නි බඩගොස්තරවාදී දේශපාලකයන්ගේ උවමනා එපාකම් පිරිමහන්න ගිහින් අනිතිමේ දී දහස්ගණනනක් එකම රටේ මිනිස්සු දෙපිලකට බෙදිලා මිනීමරාගත්තා. ඊටපස්සේ වෙනම රටක් ඕනේ කියලා අවුරදු 30ක් යුද්ද කළා. අන්තිමේ යුද්දේ ඉවර උනාට දිනපු කෙනෙක් නෑ. තවමත් ඒ තුවාලේ පැසවනවා. හොඳකරගන්න උත්සහ කරනවා වෙනුවට තව තවත් එ්ක පාරව ගන්නවා.

ඔය අතරේ 71‘ දීත් 89‘ දීත් ලංකාවේ තරුණ අරගල 2ක් ඇතිවුණා. කොහොමහරි ඒ අරගල යටපත් කරන්න පාලකයන්ට පුළුවන් උනා. නමුත් එදා ඒ අරගල ඇති උනේ ඇයි..? ඒ අරගල කිරීමෙන් බලාපොරොත්තු උනේ මොනවද..? කියලා කවුරුවත් කාගෙන්වත් ඇහුවේ නෑ. ලක්ෂයකට වඩා තරුණ ජීවිත මේ අරගල දෙකේදිම රටට නැති උනා. එදා ඒ අරගල යටපත් කළා ඇරෙන්න ඒවා ඇතිවුනු මූලබීජයන් මෙනවද කියන්න කවුරුත් අඳුනගත්තේ නෑ.

අපේ රටේ සාක්ෂරතාවය 98%යි. ඒක දකුණු ආසියාවේ ඉහළම අගය. සේවා නියුක්තියත් දකුණු ආසියාවේ අනිත් රටවලට වඩා ඉහළයි. නමුත් අපේ එක පුද්ගල ආදායම, ආර්ථික වර්ධන වේගය, දළ ජාතික නිෂ්පාදිතය දකුණුආසියාවේ ගොඩක් රටවලට වඩා අඩුයි. ඒ ඇයි..? නිදහස ලබාගන්න කොට දකුණු ආසියාවේ ශක්තිමත්ම ආරථිකය තිබුන රට දැන් දුර්වල වෙන්න හේතු මොනවාද..? අංක එක, මේ දේශපාලන රටාව. එදාවේල හම්බකරගන්න උත්සහකරන ජනතාවකුත් ඒකටම හරියන බඩගොස්තරවාදී දේශපාලන නායකයන් පිරිසකුත් ඉන්න අපේ රටේ කාලෙන් කාලෙට එන ඡන්ද නිකන් මූණුමාරු කරන සෙල්ලමක් විතරයි. එක එක ආණ්ඩුවල බොරු සෝබන වැඩ ඇරෙන්න පොදු දේශපාලන ආකෘතියක් කවුරුත්ම අනුගමනය කරන්නේ නෑ. හොඳට බැලුවොත් නිදහසෙන් පස්සේ අපේ රටේ පාලනය මාරු වෙලා තියෙන්නේ පවුල් කීපයක් අතර. 72‘ ත් 78‘ ත් රටේ මූලික නීතිය ඉන්න පාලකයන් තමන්ට ඕනේ විදහට වෙනස් කරගත්තා ඇරෙන්න රටට ඕනේ විදිහට යමක් කළාද කියන එක සැකයි. මේ ගඳගහන දේශපාලන රටාව වෙනස් නොකර කිසිදෙයක් කරන්න බෑ.

දෙවැනි කාරණය තමයි මේ රටේ නිශ්චිත ආර්ථික මූලෝපායක් නැති එක. 70‘ ආනයන ආදේශක සංවෘත අර්ථිකයක් අත්හදා බැලුවා.අසාර්ථකයි. 78‘ අපනයන අභිමුඛ විවෘත ආර්ථිකයක් හඳුන්වා දුන්නා. පේන්න තරම් සාධනීය බවක් නෑ. අපේ රටේ විදේශ විනිමය උපයන මූලික ආකාර 3 තමයි ඇඟළුම් කර්මාන්තය, විදේශ සේවා නියුක්තිය හා තේ. සේවා නියුක්තියෙන් වැඩි කොටසක් නුපුහුණු අය. නමුත් අද වන විට අපිට වඩා ලාභදායි ආයෝජන පරිසරයක් වියට්නාමය, බංගලාදේශය, ඉන්දියාව වගේ රටවල පවතිනවා. ඒ නිසා අපේ රටට ආපු ආයෝජකයන් බුරුතුපිටින් තමන්ගේ ආයෝජන ඒ රටවලට ගෙනියනවා. අපේ පවතින ආර්ථික රටාව තිරසාර නෑ. නවෝත්පාදනය සිදුවෙන්නේම නැතිතරම්. උගත් ඉහළ නිපුණතාවයක් ඇති දේශිය වෘත්තියවේදීන් රටහැර යනවා. බුද්ධිගලනය නවත්වන්න විකල්පයක් නෑ. ඒ වගේම අපේ රටේ ආදායම් බෙදීයාමේ ලොකු ගැටළුවක් තියෙනවා. රටේ ජනගහනයෙන් 70%ට බෙදෙන්නේ ජාතික ආදායමෙන් 30%ක් විතරයි. මේ යන පීල්ල අමාරුවෙන් හරි වෙනස් කලේ නැති උනොත් අපේ ආර්ථිකය යන්නේ අගාධයට. මේ ගැටළුවලට විසඳුමක් හොයන්නේ නැතුව ආර්ථිකය හදන්න බෑ.එක එක කාලෙට එක එක මොඩල් වලට රට ගෙනියන්න හැදුවා මිසක් අපිට ගැලපෙනඅපේ ආකෘතියක් කවුරුත් අත්හදාබැලුවේ නෑ. එහෙම කරන්න උවමනාවකුත් නෑ.

තුන්වෙනි සාධකය තමයි පවතින සමාජ රටාව. අපේ රටේ තියෙන්නේ අනුකරණ සමාජ රටාවක්. ස්වාධින චින්තනයකට හුරුවෙලා නෑ. එක එක රැලි පස්සේ එක එක කාල වලදී ගහගෙන යනවා. “අපිට මෙකෝ...“ “අපිට වැඩක් නෑ ඕවා...“ “ඕක කරනන් පුළුවන් කාටද..?“ මේ වගේ පසුගාමී අදහස්වල එල්ලිලා ඉන්න පරාධීන චින්තනයක් තමයි මේ සමාජ රටාව තුළ අපේ මිනිස්සුන්ට තියෙන්නේ. නමුත් හැම තැනම තරඟය. ඉගෙනීම, බෙහෙත්-හේත්, ඇඳුම්, රස්සාව මේ හැදෙයක්ම කරන්නේ තරඟෙට. මේ තරඟයට මුලික හේතුව පවතින නව ලිබරල් ආර්ථික රටාව. ආත්මාරථකාමී, සාරධර්ම නැති, සංස්කෘතියක් නොහඳුනන රොබෝවරු පිරිසක් තමයි මේ සමාජ රටාව තුල ජීවත් වෙන්නේ.

ඇත්තටම අපි තවමත් නිදහස් නෑ... මේ සමාජ, දේශපාලන, ආර්ථික රටාව තුල අපි අපි විසින්ම විලංගු දමාගත්ත වහල්ලු විතරයි. ඒ විලංගු බිඳින්න පුළුවන් අපිටම විතරක් බව අපි තාම දන්නේ නෑ. එහෙම හිතන්න තරම් ස්වාධීන චින්තනයක් අපිට නෑ. අපි අතීතකාමයෙන් ඇස් අන්ධකරගෙන නිසා අනාගතයට යන පාර පේන්නේ නෑ. අපි අපේ අත්වල තියෙන විලංගු පාට කරගෙන මේ පවතින රටාවට බැණ බැණ ඔහේ ඉන්නවා විතරයි. නමුත් ඒක වෙනස් කරනන් උත්සහ කරන්නේ නෑ.

නිදහසේ හිතන්න පුරුදුවුන දාට නිදහස උදාවේවි..!

සටන ද කලාවකි...

පෙරදිග සංස්කෘතියට අනුව නම් හැම දෙයක්ම කලාවක්. ගොවිතැන, වාරි කර්මාන්තය, ඉදිකිරීම්, භාෂාව, ඇඳුම් පැළඳුම්, සංගීතය, නැටුම්, චිත්‍ර, සිරිත් විරිත් මේ හැම සංස්කෘතිකාංගයක්ම ප්‍රාචීණ මිනිහට කලාවක්. ඒ වගේම සටන් කිරීමත් කලාවක් විදිහට ප්‍රගුණ කරන්න පෙරදිග ජනයා පුරුදු වෙලා හිටියා. මේ නිසා හැම අතින්ම පාහේ අතීතයේ පෙරදිග; බටහිරට වඩා හුඟක් ඉදිරියෙන් හිටියා.

මේ කතා කරන්න යන්නෙත් කලාවක් පිළිබඳව. සරලව පැහැදිලි කළොත් සටන් කලාව (Martial Art) පිළිබඳව.  බටහිරට ඇත්තේ සටන් කලා කීපයක් පමණයි. මුෂ්ඨි හරඹ(Boxing), පා මුෂ්ඨි හරඹ (Kick Boxing) මල්ලව පොර (Wrestling) ,ප්‍රංශයේ ‘සවාට්‘(Savate) හා ‘ෆෙන්සින්‘(fencing) රුසියානු සම්භවයක් ඇති ‘සම්බෝ‘ (Sambo) නම් සටන් කලාව මේ ලියුම්කරු දන්නා අපරදිග සටන් කලා අතරින් කීපයක්. 
නමුත් පෙරදිග රටවල උසස් තාක්ෂණයෙන් යුක්ත සටන්කලා ගණනාවක් තියෙනවා. ඒවා කාලාපයෙන් කලාපයට වෙනස්. 
දකුණු ආසියානු කලාපයේ සටන් කාලා පිළිබඳ සලකා බලන විට ඉන්දියාවේ පැවති ‘මල්ල යුද්ධ‘ නම් සටන් කලාව සිද්ධාර්ථ කුමරයා පවා ප්‍රගුණ කර ඇති සටන් කාලාවක් ලෙස සැලකෙනවා. වර්තමානයේ මෙය ‘කබඩි‘ ක්‍රීඩාව ලෙස පරිවර්තනය වී තිබෙනවා. අද වන විට දේශීය ඉන්දියානු සටන් කලා ලෙස ‘කලරියප්පට්ටු‘(Kalaripayattu), ‘ගතක්‘ (Gatka) සහ ‘සිලම්බම්‘(Silambam) යන සටන්කලා පෙන්වාදිය හැකියි. ශ්‍රී ලංකාව තුළද ඈත අතීතයේ සිටම පැවති ශ්‍රේෂ්ඨ සටන් කලාවක් ලෙස ‘අංගම් පොර‘ (Angampora)හඳුන්වාදෙන්න පුළුවන්. මීට අමතරව අග්නිදිග ආසියානු රටවල පවතින සටන්කලා ලෙස; තායිලන්තයේ ‘මුඒයි තායි‘(Muay Thai) ලාඕසයේ ‘මුඒයි ලාඕ‘(Muay Lao), ඉන්දුනීසියාවේ හා මැලේසියාවේ ‘සිලාත්‘ (silat) , මියන්මාරයේ ‘බැන්ඩෝ‘ (Bando), පිලිපීනයේ ‘ඒස්ක්‍රිමා‘(Eskrima) වැනි සටන් කලා උදාහරණ ලෙස දැක්විය හැකියි. නැගනහිර ආසියාවේ සටන් කලාවන් චීනය, ජපානය හා කොරියාව මුල්කරගෙන බිහිවී තිබෙනවා. කොරියානු සටන්කාලා ලෙස ‘ටයි ක්වොන් ඩෝ‘ (Taekwondo), ‘ටෙක්යොන්‘ (Taekkyeon) හා ‘හප්කිඩෝ‘ (Hapkido) වැනි සටන් කලා හැඳින්විය හැකියි. ජපන් සටන් කලා අතරින් ‘කරාතේ‘(Karate), ‘අයිකිඩෝ‘ (Aikido), ‘ජූඩෝ‘(Judo) ‘ජුයි ජිට් සු‘(Jujitsu) ‘නින්ජිට් සු‘(Ninjutsu), සූමෝ‘(Sumo)‘කෙන්ඩෝ(Kendo) හා කියුඩෝ (Kyudo) වැනි සටන් කලා ප්‍රධාන වෙනවා. චීන සටන් කලා ලෙස ‘කුන්ග් ෆු‘ (Kung Fu) ‘තායි චී‘ (T'ai chi ch'uan) හා ‘වින්ග් චුන්‘(Wing Chun) යන සටන් කලා මූලික වශයෙන් හඳුන්වාදිය හැකියි. සෑම ආසියානු සටන්කලාවක්ම පාහේ බෞද්ධ දර්ශනය පදනම් වී ගොඩනැගුණු ඒවා වීම සුවිශේෂියි. විශේෂයෙන්ම ඉන්දියාවෙන් චීනයට ගිය මහායානික බෞද්ධ භික්ෂුවක් වූ ‘බෝධිධර්මන්‘ හිමියන් විසින් උගැන්වූ සටන් කලාව ‘ෂැවොලින්‘(shaolin) භික්ෂූන් විසින් වැඩි දියුණු කර ඇතැයි සැලකෙනවා. පසුව  විවිධ ගුරු කුල යටතේ වඩා වර්ධනය වූ මෙම සටන් කලා චීනයේ සිට කොරියාවට හා ජපානයට සංක්‍රමණය වන්නට ඇතැයි සිතිය හැකියි. කෙසේ වෙතත් ඔෂීනියානු හා අප්‍රිකානූ සටන්කලා බොහෝදුරට විවිධ වූ ගෝත්‍රික ආභාෂයන් මත නිර්මාණය වූ ඒවායි.

අතීතයේ සිට පරිණාමය වූ සටන් කාලාවන්ට අමතරව මෑත කාලීනව ලෝකයේ නවීන සටන්කලා රාශියක් බිහිවී තිබෙනවා. ඒ අතුරින් වඩාත් ප්‍රසිද්ධ සටන් කලාවක් වන්නේ ප්‍රකට සටන්කරුවකු වන “බෘෘස් ලී“ විසින් හඳුන්වාදුන් ‘ජීට් කුන් ඩෝ‘ (Jeet Kune Do) සටන් කලාවයි. මෙය වර්තමානයේ වඩාත් ප්‍රචලිත සටන් කලා අතුරින් එකක්. එය පෙරදිග ‘වින්ග් චුන්‘ සමඟ අපරදිග ‘මුෂ්ඨි හරඹ‘ සහ ‘ප්‍රංශ කඩු සටන්‘ යන සටන්කලාවන් හි මූලිකාංග කැටි කොට නිර්මාණය කරන ලද සටන් කලාවක්. තවත් වැදගත් නූතන සටන් කලාවක් ලෙස ‘ක්‍රාව් මාගා‘(Krav Maga) සටන් කලාව හැඳින්විය හැකියි. එය ඊශ්‍රායල සම්භවයක් ඇති සටන් කලාවක්. වර්තමානයේ බොහෝ රටවල හමුදා සොල්දාදුවන් විසින් මෙම සටන්කලාව අධ්‍යයනය කරනු ලබනවා.

සටන් කලාවන් ප්‍රධාන වශයෙන් කුලකයන් කිහිපයකටම බෙදා වෙන් කළ හැකියි.

1. නිරායුධ සටන් කලා (Unarmed Martial Arts) උදා - කරාතේ
2. ආයුධ සහිත සටන් කලා (Armed Martial Arts) උදා - කියුඩෝ

නිරායුධ සටන් කලා තවදුරටත් බෙදා දක්වනවා නම්,

1. පහරදෙන සටන් කලා (Strike Martial Arts) උදා - මුෂ්ඨි හරඹ(Boxing)
2. පොරබදින සටන් කලා (Wrestling Martial Arts) උදා - සූමෝ

තවත් ආකාරයට මෙම සටන් කලා වර්ග කරනවා නම්,

1. සිටි පහර සටන් කලා(Stand Up Strike) උදා - ටයි ක්වොන් ඩෝ
2. භූමි සටන් (Ground Fighting) උදා -මල්ලව පොර

• භූමි සටන් ප්‍රධාන කොටස් 2කි.

1. විසිකිරීමේ කලා(Throwing Martial Arts) උදා - ජූඩෝ
2. මෙල්ල කිරීමේ කලා(Grappling Martial Art) උදා - ජුයි ජිට්සු

පහරදෙන සටන්කලා ප්‍රධාන කොටස් 3ට වර්ග කළ හැකියි.

1. තදින් පහර දීම(Full Contact) උදා - මුඒයි තායි
2. අර්ධ පහර දීම(Semi Contact) උදා - වින්ග් චුන්
3. සැහැල්ලු පහර දීම(Light Contact) උදා - තායි චී

ශක්තිය යොදන්නේ කවුද? යන්න මත ද සටන් කලා වර්ග කළ හැකියි.

1. පහර දෙන්නා ශක්තිය යොදන සටන්කලා( Using Offensive force) උදා - මුඒයි තායි
2. ප්‍රතිවාදියාගේ ශක්තිය භාවිතා කරන සටන්කලා (Using Defensive force) උදා - අයිකිදෝ

සටන ආරම්භ කරන ආකාරය අනුව සටන් කලා වර්ග 2කි.

1. පහරදෙන සටන් කලා(Offensive Martial Arts) උදා - ජීට් කුන් ඩෝ
2. පහර වලකන සටන් කලා(Defensive Martial Arts) උදා - වින්ග් චුන්

සටන්වදින්නේ පුද්ගලයන් කීදෙනකු සමඟද යන්න මත ද සටන් කලා වර්ග කළ හැක,

1. මුහුණට මුහුණ සටන් (Face to Face Fighting) උදා - ෆෙන්සින්(ප්‍රංශ කඩු සටන්)
2. සමූහ සටන් (Gang Fighting) උදා - මල්ල යුද්ධ

පහරදීමට භවිත කරන ශරීර අවයවය කුමක්ද යන්න මතද සටන් කලා වර්ග කළහැක.

1. අත් පහර සටන් කලා (Hand Strike Martial Arts) උදා - මුෂ්ඨි හරඹ(Boxing)
2. පා පහර සටන් කලා(Leg strike Martial Arts) උදා - ටයි ක්වොන් ඩෝ
3. අත් හා පා පහර සටන් කලා(leg & Hand Strike Martial Arts) උදා - පා මුෂ්ඨි හරඹ(Kick Boxing)

මේ එක් එක් සටන් කලාවන් සම්බන්ධව වෙන වෙනම සලකා බැලූ විට විවිධ වූ අනන්‍යතාවයන්, ප්‍රභලතාවයන් හා දුර්වලතා පවතිනවා. ඒ අනුව වඩාත් විශිෂ්ඨතම සටන් කලාව මෙය යැයි සැලකිය හැකි කිසිඳු සටන් කලාවක් හඳුනැගනීම අපහසු කාර්යයක්. සෑම සටන් කලාවක්ම ස්වභාවදහමේ අනුසාරයෙන් මිනිසා විසින් නිර්මාණය කරන ලද ඒවා යි. සටන යනු සෑම සත්ත්වයකු හටම පොදු වූ හැකියාවක්. මිනිසා විසින් ස්වකීය ජන්ම හැකියාව වර්ධනය කරගැනීමට සටන් කලා බිහිකරගත්තේ යැයි නිගමනය කළ හැකි වන්නේ ඒ නිසයි.

අන්තරේ..

අන්තර් විශ්වවිද්‍යාලයීය ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලය හෙවත් ‘අන්තරේ‘ යනු ශ්‍රි ලාංකික සමාජ ප්‍රවාහය තුළ වඩා බලගතු බලපෑම් කණ්ඩායමකි(Pressure Group).ලාංකික ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය තුළ අන්තරේ තරම් බලගතු වූ වෙනත් කිසිඳු ශිෂ්‍ය සංවිධානයක් නැති තරම්ය. එදා මෙදා තුර මෙරට සෑම සිසු අරගලයකටම නායකත්වය සැපයුවේ අන්තරේ විසිනි. අන්තර් විශ්වවිද්‍යාලයීය ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලයට අන්තරේ යන නම පට බැඳෙන්නේ 1986 දී ය. එය හඳුන්වාදෙන්නේ ‘දිවයින‘ පුවත්පත මඟිනි.

අන්තරේ නිල වශයෙන් ආරම්භ වන්නෙ 1969 ජුනි 28 වැනිදා පේරාදෙණිය සරසවියේදී වන අතර එහි ප්‍රථම සභාපතිවරයා වූයේ මැල්කම් විජේසිංහ යි.  අන්තරේ යනු ශ්‍රී ලංකාවේ සමස්ථ රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යල පද්ධතිය තුළ ඉගෙනුම ලබන සියළුම ශිෂ්‍ය ප්‍රජාව නියෝජනය කරන පොදු ව්‍යාපාරයකි.අන්තරේ  යනු හුදෙක් ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයක් පමණක්ම නොව. එය මෙරට වෙනත් බහුජන හා සමාජ ව්‍යාපාරයන් හා බද්ධව සමස්ථ පොදු ජනතාවගේ සුභසිද්ධිය උදෙසා ක්‍රියාකිරීමට සැමවිටම පෙරමුණ ගත් සංවිධානයකි. න්‍යායාත්මකව ගත්කළ සැමවිටම පාහේ අන්තරේ පසුවූයේ වාමාංශික දෘෂ්ඨිගතිකත්වයක් තුළය. 1980 දශකයේ සිට පැවති රාජ්‍ය මර්ධනය හමුවේ වූවද වඩාත් ක්‍රියාකාරී වූ අන්තරේ සිය සටන් ව්‍යාපාරයන් අනේක බාධකයන් හමුවේ නොසැලී ඉදිරියට මෙහෙය වීමට සමත් විය.

අන්තරේ ප්‍රභල සමාජ ව්‍යාපාරයක් බවට ශක්තිමත් කර ඇති ප්‍රධානතම සාධකය වන්නේ එහි ප්‍රභල සංවිධාන ව්‍යුහයයි. අන්තරේ නිලවරණය පැවැත්වීමේදී ඊට සෑම රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාලයක්ම නියෝජනය කරමින් ශිෂ්‍ය නියෝජිතයන් සහභාගී වේ. එහිදී විවිධ දේශපාලනික මතවාදයන් හි ආභාෂය ලැබූ ශිෂ්‍ය සංගම් තුළින් ඉදිරිපත් වන නාමයෝජනා අනුව පවත්වන නිලවරණය හරහා නිලධාරීන් පත්කරගනු ලැබේ. ඒ අනුව අන්තරේ බලය,1969 සිට 1972 දක්වා ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ ප්‍රගතිශීලී ශිෂ්‍ය සංවිධානයට ද 1973 සිට 1977 දක්වා ශ්‍රී ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ ලංකා ජාතික ශිෂ්‍ය සංගමයට ද 1978 සිට 2011 දක්වා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ සමාජවාදී ශිෂ්‍ය සංගමයට ද 2012 සිට අද දක්වා පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයේ විප්ලවවාදී ශිෂ්‍ය සංගමයට ද හිමිවිය. එහෙත් කිසිඳු අවස්ථාවකදී එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ශිෂ්‍ය සංවිධානය වූ සමවාදී ශිෂ්‍ය සංගමය වෙත අන්තරේ බලය හිමි නොවීම ද විශේෂත්වයකි.

මෙරට ශිෂ්‍ය ප්‍රජාව උදෙසා නිදහස් අධ්‍යාපනයත් - අධ්‍යාපනයේ නිදහසත් සුරක්ෂිත කරගැනීම වෙනුවෙන් පැවති රාජ්‍ය පාලන තන්ත්‍රයන්ගේ මිලේච්ඡ, අධම මර්ධනකාරීත්වය හමුවේ අන්තරේ ට නායකත්ව සැපයූ බොහෝ ශිෂ්‍ය නායකයෝ දිවි පිදූහ. ඒ අනුව 1986 සිට 1990 දක්වා අන්තරේ කැඳවුම්කරුවන්වූ පේරාදෙණිය ඉංජිනේරු පීඨයේ රංජිතම් ගුණරත්නම්, කොළඹ නීති පීඨයේ සරත් එදිරිසූරිය, කැළණිය ශ්‍රාස්ත්‍ර පීඨයේ මච්චාගම සේනාරත්න, මොරටුව ඉංජිනේරු පීඨයේ නිමල් බාලසූරිය, කොළඹ වෛද්‍ය පීඨයේ වෙනුර එදිරිසිංහ, පේරාදෙණිය ඉංජිනේරු පීඨයේ උදේනි බන්දුල දිසානායක, කොළඹ වෛද්‍ය පීඨයේ අතුල සේනාරත්න සහ කොළඹ වෛද්‍ය පීඨයේ සිසිර කීර්ති ජයවර්ධන යන කැඳවුම්කරුවන් සියළු දෙනාම පාලකයන් විසින් ඝාතනය කරවීය.

1980 දශකයේ භීෂණ සමයේ ඝාතනයට ලක් වූ අන්තරේ කැඳවුම්කරුවන් (ඉහත නම් සඳහන් පිළිවෙලට)

මෙරට ප්‍රථම ශිෂ්‍ය ඝාතනය වූ පේරාදෙණිය  සරසවියේ වෛද්‍ය ශිෂ්‍ය වීරසූරිය ඝාතනය වූ 1976 දෙසැම්බර් 12 දා සිට අද වනතුරු ඝාතනයට ලක්වූ සරසවි සිසුන්ගේ සංඛ්‍යාව 632කි. ඉන් 623ක් ඝාතනය වූයේ ජවිපෙ දෙවන කැරළි සමය වන 1986 සිට 1990 දක්වාය. ජවිපෙ දෙවන කැරැල්ලේදි ඝාතනයට ලක්වූ සරසවි සිසුන් 396ක් හඳුනාගත් අතර තවත් 227ක් අතුරුදහන් විය. ජවිපෙ දෙවන කැරළි සමයේදී ඝාතනයට ලක්වූ පාසැල් සිසුන් සංඛ්‍යාව 2,327කි. මේ අනුව 1976  සිට මේ දක්වා ඝාතනයට ලක්වී ඇති පාසැල් සහ සරසවි සිසුන්ගේ සංඛ්‍යාව 2,959කි. සරසවි සහ පාසැල් සිසුන්ගේ අයිතීන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින ගැලවුම්කාරයා බවට එදා මෙන්ම වර්තමානයේ ද පත්ව තිබෙන්නේ අන්තරේ ය.

අද වන විට අන්තරේ ට අාබද්ධව අනෙකුත් ශිෂ්‍ය සංවිධානයන් ලෙස අනතර් පාසල් ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලය, අන්තර් උසස් අධ්‍යාපන ඩිප්ලෝමා ශිෂ්‍ය එකමුතුව වැනි ශිෂ්‍ය සංවිධානයන් කීපයක්ද ක්‍රියාත්මක වේ.

ලාංකික ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය උද්වේගකරය, බුද්ධිමත්ය, සටන්කාමීය, ප්‍රගතිශීලීය. ලාංකේය ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය පරිණතය. එය හැමදාමත් තරුණ ජවයෙන් යුක්තය. එබැවින් කිසිවෙකුටවත් කිසිඳු විටෙක දී ලාංකික ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය අවතක්සේරු කල නොහැක.අන්තරේ යනු එවන් වූ අද්විතීය ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයක අපරාජිත නායකත්වයයි.  

(ධර්මන් වික්‍රමරත්න මහතාගේ ලිපියක් ඇසුරෙණි) 

ගල් ගසා මැරීම...

ලොව ප්‍රධාන නීති සම්ප්‍රදායන් කීපයකි. රෝම - ලන්දේසි නීතිය මූලික කොටගෙන සැකසුණු ‘සිවිල් නීති සම්ප්‍රදාය‘(Civil Law Tradition); ඉංග්‍රිසි නීතිය මූලික කරගත් ‘පොදු නීති සම්ප්‍රදාය‘(Common Law Tradition); ආගමික නීති සම්ප්‍රදායන් (Canon Laws) සහ කොමියුනිස්ට් නීති සම්ප්‍රදාය (Communist Law Tradition) එම ප්‍රධාන නීති සම්ප්‍රදායන් වේ.

ශ්‍රී ලංකාව, දකුණු අප්‍රිකාව හා යුරෝපා රටවල් රැසක රෝම - ලන්දේසි නීතිය පොදු නීතිය ලෙස ක්‍රියාත්මක වේ. බ්‍රිතාන්‍යය ඇතුළු බොහෝ පොදුරාජ්‍යය මණ්ඩලීය රටවල සාමාන්‍ය නීතිය වන්නේ ඉංග්‍රිසි නීතියයි. පැරණි සෝවියට් සමූහාණ්ඩුව හා වර්තමාන මහජන චීන සමූහාණ්ඩුව තුළ ප්‍රධාන නීතිය වශයෙන් කොමියුනිස්ට් නීතිය ක්‍රියාත්මක වේ. ආගමික නීති සම්ප්‍රදායන් ක්‍රියාත්මක වන රාජ්‍යයන් අතර මැදපෙරදිග කලාපයේ ඉස්ලාමික රාජ්‍යයන් ප්‍රධාන වේ. ඉස්ලාමිය ‘ෂරියා‘ නීතිය මේ රටවල ක්‍රියාත්මක වන පොදු නීතියයි.

ඉස්ලාමීය ‘ෂරියා‘ නීතිය ‘කුරාණය‘ හා ‘හදීත්‘ නම් ආගමික ග්‍රන්ථ මත පදනම් වූවකි. සෞදි අරාබිය, ඉරානය, ඉරාකය, සිරියාව, ලිබියාව, නියජීරියාව, උතුරු සුඩානය වැනි රාජ්‍යයන් ගණනාවක ‘ෂරියා‘ නීතිය ක්‍රියාත්මක වේ. ආගමක් වශයෙන් ඉස්ලාම් දහම ලොව පුරා විසිරී සිටින බිලියන 1.6 ක් පිළිගනු ලබයි. ‘ෂරියා‘ නීතිය මෙම සියළුම ඉස්ලාමිකයන් හට අදාල නොවුණද, ෂරියා නීතිය ක්‍රියාත්මක වන රටක ජීවත්වන ඉස්ලාමිය නොවන්නකුට වූවද ෂරියා නීතිය අදාල වේ. 

නූතන ලෝකයා අනුමත නොකරන ආකාරයේ අමානුෂික දණ්ඩන ක්‍රමවේද රැසක් ෂරියා නීතිය තුළ ක්‍රියාත්මක වේ. ඉන් එක් දඬුවමක් වන්නේ ගල් ගසා මරා දැමීමයි. මෙම ලිපිය තුළින් ගල් ගසා මැරීම කෙතරම් අයුක්ති සහගත වූ ක්‍රියාවක්ද නැතිනම් එය කෙතරම් අශිෂ්ඨ ක්‍රියාවක්ද යන්න පිළිබඳ විචාරය කිරීම සිදු නොවනු ඇත. එහෙත් මෙම දඬුවම පිළිබඳ සරල හැඳින්වීමක් පමණක් පහත දක්වා ඇත.

ඉස්ලාමිය ෂරියා දණ්ඩන නීතියට අනුව පහත සඳහන් කොන්දේසි  ගල්ගසා මරා දැමීමේ දඬුවම සඳහා අදාල වේ.

Article 102 – An adulterous man shall be buried in a ditch up to near his waist and an adulterous woman up to near her chest and then stoned to death.

Article 103 – In case the person sentenced to stoning escapes the ditch in which they are buried, then if the adultery is proven by testimony then they will be returned for the punishment but if it is proven by their own confession then they will not be returned.

Article 104 – The size of the stone used in stoning shall not be too large to kill the convict by one or two throws and at the same time shall not be too small to be called a stone.

- 2008 version of Islamic Penal Code of Iran - 

102 වගන්තිය -  අනාචාරී පුද්ගලයකු වේ නම් ඔහු ඉඟටිය දක්වා වැළලීමෙන් ද අනාචාරී ස්ත්‍රියක් වේ නම් ඇය උර දක්වා වැළලීමෙන් ද අනතුරුව ගල් ගසා මරා දැමිය යුතුය.

103 වගන්තිය - යමකු ගල් ගසා මරා දැමීමට නියමව සිටින විටෙකදී දඬුවමින් මිඳුනේ නම් අදාල අයගේ අනාචාරී හැසිරීම වාචික සාක්ෂී මත ඔප්පු වන්නේ නම් නැවත දඬුවමට පැමිණවිය යුතුය. නමුත් ස්ව පාපෝච්චාරණයක් මත එසේ නොකළ යුතුය.

104 වගන්තිය - වැරදිකරු එක් පහරකින් හෝ දෙකකින් මරා දැමීමට සමත් වන තරමේ විශාල නොවූත් හෝ ඉතා කුඩා නොවූත් ගල්, දඬුවම සඳහා භාවිත කළ යුතුය.

මූලාශ්‍රය - ඉරාන ඉස්ලාමිය දණ්ඩ නීති සංග්‍රහය (2008)

ප්‍රධාන වශයෙන් ඉස්ලාමිය නීතිය අනුව ගල් ගසා මරා දැමීමට හේතුසාධක වන වරද වන්නේ අනාචාරයයි (Adultery). ශිෂ්ඨ සම්පනන ලෝකය තුළ මෙවැනි කෘෘර දඬුවම් කිසිලෙසකින් හෝ අනුමත් කරන්නේ නැත. එහෙත් මෙම නීති ක්‍රියාත්මක කිරීමට එරෙහිව ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාව මෙතෙක් කිසිඳු පියවරක් ගෙන නැත.ශිෂ්ඨත්වයේ සුදු පිරුවටින් නිරුවත වසා සිටින අරාබියේ සැබෑ ස්වරූපය වන්නේ මිලේච්ඡත්වයයි. 

මේ වන විට ශ්‍රී ලංකාවේ ගෘහසේවිකාවක් සෞදි අරාබියේ දී අනාචාරයේ හැසිරීම මත ගල් ගසා මරා දැමීමට නියමිතව සිටී. මීට පෙර ද රිසානා නම් ලාංකික තරුණිය හිස් ගැසුම් කෑවේ සෞදියේදී ය.බුදුන් වැඳිමේ වරදට සෞදියේ සේවය කරමින් සිටි තුංගසිරි කසපහර 100ක් දී නැවත ලංකාවට පිටුවහල් කළේද සෞදිය විසින්ම ය. අනෙකුත් අරාබි රටවලද නොවිඳිනා දුක් විඳින ලාංකික ශ්‍රම බලකාය අපමණය. ඒ අතුරින් ඇතැම්හු අතේ පයේ ඇණ ගසාගත්තෝය. තවත් පිරිසක් රත්වූ යකඩයෙන් පිළිස්සුනෝය. ඇතමෙක් සුල්තාන් මන්දිර වල ඉහළ මාලයන් හි සිට පහළට විසි කරනු ලදුව සදාකාලික අබ්බගාතයෝ වූහ.දෙපයින් ඇවිද ලංකාවෙන් පිටවූ බොහෝ දෙනා හතරැස් පෙට්ටිවලින් පෙරළා මව්රට බලා පැමිණියෝය. 

ශ්‍රී ලංකා මහබැංකු දත්ත වලට අනුව (2015-Workers' Remittances)2014 වසරේදී මුළු විදේශ සේවා නියුක්තික ප්‍රේෂණය ඇ.ඩො.මි. 7,017.82 කි. විදේශ රැකියා අමාත්‍යංශයේ නිල දත්ත වලට අනුව (http://www.foreignemploymin.gov.lk/statics.) 2014 වසරේදී විදේශ සේවා නියුක්තියෙන් 63.22% ක් පුර්ෂයන් වන අතර 36.78% ක් කාන්තාවන් වේ. විදෙස් ගතවන කාන්තාවන්ගෙන් 90% ට වඩා රැකියාව වශයෙන් ගෘහසේවිකාවන් ලෙස කටයුතු කරන අතර ඉන් 75%ට වඩා ප්‍රමාණයක් මැදපෙරදිග කලාපයේ සේවය කරයි.(ශ්‍රී ලංකා විදේශ සේවා නියුක්ති කාර්යංශයේ නිල වාර්තා - 2014)මෙරට අපනයන ආදායම හැරුණුවිට විදේශ සේවා නියුක්තිය හරහා දේශීය ආදායමට විශාල දායකත්වයක් හිමි වේ. මෙරට විදේශ සේවා නියුක්තිකයන්ගෙන් බහුතරය නුපුහුණු සේවකයන් හෝ ගෘහ සේවිකාවන්ය.( මහබැංකු වාර්තා - 2014). ඒ අනුව බලන කළ අප රටට ආදායම උපයන ප්‍රධාන මූලාශ්‍රයක් වන විදේශ සේවා නියුක්තියේ 56%ක් නුපුහුණු ශ්‍රමිකයන්වේ. තමා විදෙස්ගත වන රාජ්‍යයේ සමාජ හා නෛතික පසුබිම හෝ තම වෘත්තීය හැකියාව පිළිබඳව හෝ නොදත් අසරණයන් පිරිසක් තම ජීවිත පරදුවට තබා සොයන සොච්චමෙන් අපි රටක් හැටියට ඉදිරියට යමින් සිටිමු. ඒ මදිවට රෙද්දපල්ලෙන් බේරෙන නරිවාදම් ද දොඩමින් සිටිමු. ආරාබියට ගෑණුන් පටවන ආර්ථිකයකට කොතරම් දුරක් තිරසාරව පැවතිය හැකිද..?

මෙරට සාක්ෂරතාවය 98.1% කි. එය දකුණු ආසියාවෙන් ඉහළම අගය ගන්නා වූ ප්‍රතිශතයයි. ඒ අනුව මෙරට බහුතරයක් දෙනා කිසියම් වූ නිපුණතාවයක් හිමි අයවලුන් යැයි නිශ්චය කළ හැක. එහෙත් මෙරට ශ්‍රමබලකායට සාපේක්ෂව දේශීය රැකියා උත්පාදනය ප්‍රමාණවත් නොවේ. එමෙන්ම දරිද්‍රතාවය, දිනෙන් දින ඉහළ යන සමාජ ගැටළු හා උද්ධමනය වැනි කරුණු මත දේශීය වශයෙන් රැකියාවක් සොයාගන්නවාට වඩා විදේශ රැකියාවක නිරත වීම පහසු යැයි බහුතරයක් අතර මතවාදයක් පවතී.මේ අනුව වෘත්තිය දැනුමක් නොමැති නුපුහුණු ශ්‍රමිකයන්ගේ විදෙස්ගතවීම ක්‍රමයෙන් ඉහළ යමින් පවතී.එපමණක් නොව අධ්‍යාපනික හා වෘත්තිය දැනුමෙන් පොහොසත් බුද්ධිමතුන්ගේ බුද්ධි ගලනයත් දිනෙන් දින වර්ධනය වන්නකි. 

මේ සියල්ල මෙසේ සිදුවෙමින් පවතින විට මෙරට ප්‍රතිපත්ති සම්පාදකයන් තවමත් ‘අත්තන ඇට කෑ උන් සේ‘ පසුවීම රටේ අවාසනාවය. අන්තිමේදී සිදුවන්නේ අරාබියේදී ගල් ගසා මරන්නට නියමු වූ අපේ ගැහැණියක වෙනුවෙන් කොළඹ 7 සුපිරි පැලැන්තියේ කාන්තා සංවිධාන වල ගැහැණුන් තම බොරු රඟපෑම් තුම්මුල්ලේ රඟදැක්වීමත්, සති ගණනක් පුරා පාර්ලිමේන්තුවේ ඒ පිළිබඳ විවාද කිරීමත්, ෂරියා නීතිය පට්ට ගැසීමත් පමණි.

අපට අරාබිය හෝ් ෂරියා නීතිය හෝ වෙනස් කළ නොහැක. එහෙත් අපට අපේ රටේ ආර්ථික, දේශපාලන හා සාමාජයීය ප්‍රතිපත්තීන් වෙනස් කළ හැක. 

(වැඩිදුර පරිශීලනයට මහබැංකු වාර්ෂික වාර්තාව - 2014  http://www.cbsl.gov.lk/pics_n_docs/10_pub/_docs/efr/annual_report/AR2014/Sinhala/content.htm)

යුගයක මහා යතිවරයකුගේ නික්මයාම...

1942 මැයි 29 මාදුළුවාවේ ග්‍රාමයේ විසූ පතිරගේ දොන් අප්පුහාමි ගොවි මහතාට දාව කරලිනාහාමි මෑණියන්ට උපන් පී.ඩී රත්නසේකර කුල කුමරුවන් සිය ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය  ලැබුවේ මාදුළුවාවේ රජයේ  පාසලෙනි.  1955 මැයි  09 දා උතුම් පැවිදි දිවියට ඇතුළත් ව මාදුළුවාවේ සෝභිත නමින් ස්වකීය යුග මෙහෙවර ආරම්භ කළ උන් වහන්සේ වි‍ද්‍යා්දය හා විද්‍යාලංකාර යන පිරිවෙණ්හි අධ්‍යාපනය ලබමින් සිට 1963 දී විද්‍යාලංකාර විශ්ව විද්‍යාලයෙන් (අද කැළණිය සරසවිය) ඉතිහාසය සඳහා ගෞරව පංති සාමාර්ථයක් සහිතව ස්වකීය ප්‍රථම උපාධිය ලබා ගත්හ. විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉගෙනුම ලබන අවධියේදී වඩාත් සටන්කාමී ශිෂ්‍ය නායකයකුව කටයුතු කළ උන් වහන්සේ විද්‍යාලංකාරයේ මහා ශිෂ්‍ය සංගමයේ සභාපති ධූරයේද කටයුතු කළහ.

සිංහල බලමණ්ඩලය පිහිටුවමින් දේශප්‍රේමී බලමුළු රාශිගත කළ උන් වහන්සේ 1982 වසරේදී එහි සභාපති ධූරයට පත් වූහ.1987 වසරේදී එවකට පැවති රජය මඟින් ලොව ප්‍රථම වරට මැයි දිනය තහනම් කර තිබුණු අවස්ථාවේදී ‘මව්බිම සුරකිමු‘ යන මැයෙන් මැයි දිනයක් ස්වකීය විහරස්ථානයේදී එනම් කෝට්ටේ නාග විහාරයේදී සංවිධානය කිරීමට තරම් උන් වහන්සේ අභීත වූහ.

“1987 මැයි 01 දා කෝට්ටේ නාග විහාරයේදී පැවැත්වූ මැයි දිනය 

සෝභිත හිමියන් විසින් ඇමතූ අයුරු.“

1978 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව තුළින් හඳුන්වාදුන් අනර්ථකාරී දේශපාලනික සංඝඨකයන් වලට ස්වකීය දැඩි විරෝධය එල්ල කළ උන්වහන්සේ ‘විධායක ජනාධිපතිධූරය අහෝසි කරනු‘ යන සටන් පාඨය පෙරමුණට ගත් ආරම්භක කථිකයකු වූහ. එමෙන්ම 13 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝදනයටත්, ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමටත් විරුද්ධව දැවැන්ත පා ගමන් සහ සත්‍යග්‍රහ පැවැත්වූ සෝභිත හිමියෝ පැවති රජයේ මර්ධනකාරී වැඩපිළිවෙලට අභීත ලෙස මුහුණ දුන්හ.අවස්ථා ගණනාවකදී පැවති රජයන්ගේ මර්ධනයන්ට, අපහාසයන්ට මෙන්ම පහරදීම් වලට පවා මුහුණදුන් උන්වහන්සේ, සැබෑ බුද්ධ පුත්‍රයාණන් වහන්සේ නමක ලෙස ඒ සෑම දෙයක්ම උපේක්ෂාවෙන් විඳදරාගත්හ.

යුධ සමයේදී ත්‍රස්තවාදීන්ට එරෙහිව සටන් වැදි වීරෝධාර සෙබළ බලමුළු දිරි ගැන්වීමට සෝභිත හිමියෝ කිහිප විටෙකදීම උතුරට වැඩම කළහ. ජාතිවාදය මෙන්ම ආගම්වාදය ද දැඩිලෙස පිළිකුල් කළ උන්වහන්සේ ඒක්සත් ජාතියක් ගොඩනැඟීමේ සිහිනය දුටුවෝය. ඒකාධිපති පාලකයන්ට වහකදුරු මෙන් තිත්ත චරිතයක් වූවද මෙරට හඬක් නැති ජනයාට මහා පෞර්ෂ්‍යයක් වූ සෝභිත හිමියෝ සෑම විටම ස්වකීය මව්භූමිය වෙනුවෙන්ම පෙනී සිටියහ.

දේශීයව මෙන්ම විදේශීයව ද ධර්ම ප්‍රචාරක කටයුතු වල නිරතවූ උන්වහන්සේ බුදුසසුන බැබලවීමට මහත් උනන්දුවෙන් කටයුතු කළ යතිවරයාණන් වහන්සේ නමක් වූහ.

මෑත කාලීනව යහපාලනයක් ගොඩ නැංවීමට ‘සාධාරණ සමාජයක් උදෙසා වූ ජාතික ව්‍යාපාරය‘ බිහි කරමින් 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ඇති කරලීමටත්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හා නීතියේ ආධිපත්‍යය මේ රට තුළ ස්ථාපිත කිරීමටත් රජයට බල කරමින් මහා බලපෙරළියකට උන් වහන්සේ නායකත්වය සැපයූහ.

සාධාරණ සමාජයක් උදෙසා සෝභිත හිමියෝ ඇපකැප වී ක්‍රියා කළෝය.

ස්වකීය චතුර වාග් විලාශයත්, විශිෂ්ඨ ලේඛණ ශෛලියත් තම එකම අවි බවට පත් කරගත් සෝභිත හිමියෝ අවිහිංසාවාදී අරගලයන් තුළින් මව්බිමේ යුතුකම ඉටුකරලීමට නායකත්වය සැපයූහ. හඬක් නැති මිනිසුන්ට හඬක් දෙමින්, සිහ රජෙකු මෙන් අභීත වෙමින්, ජාතියේ මහා වගකීමක් තම උර මත පටවාගනිමින් සාධාරණ, යුක්තිසහගත හා සදාචාරාත්මක සමාජයක් ගොඩනැංවීමටත් සමගි සම්පන්න එකමුතු ජාතියක් නිර්මාණය කිරීමටත් සෝභිත හිමියෝ මහත් වෙහෙසක් දැරූහ.

වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම අල්පේච්ඡ වූ, සෘජුපඨිපන්න වූ සෝභිත හිමියෝ කුඩහපොළ හා මිගෙට්ටුවත්තේ ගුණානන්ද වැනි මහා යතිවර පරපුරකින් උරුම වූ සටන්කාමීත්වයත්; රාහුල, ආනන්ද මෛත්‍රීය වැනි පඬිවර පරපුරක මහා පාණ්ඩිත්‍යයත් තමන් වහන්සෙට උරුමව පවතින බව දැන, දේශයේ මහඟු උන්නතිය වෙනුවෙන් තම ජීවිතයම කැප කළෝය.

දැන් ඒ මහා පඬීවරයාණන්ගේ පාණ්ඩිත්‍යයත්, ඒ අභීත සටන්කාමියාගේ සටන්කාමීත්වයත්, යතිවරයකුගේ අනුකම්පාවත් ජාතියකට අහිමි වී ඇත.

සෝභිත හිමියනි, ඔබ වහන්සේගේ සටන අවසන්ය. නමුත් අපගේ සටන අවසන් නැත. ඔබ වහන්සේ පැතූ සාධාරණ සමාජය අපි කෙසේ හෝ ගොඩනඟන්නෙමු. නිවන් දකින්නට මත්තෙන් යළිත් වඩිනු මැන. ඒ ගොඩනැඟි සාධාරණ සමාජය දෙස බලා සතුටු වනු මැන. 

සසුනඹර පාළුය.. දේශය අඳුරුය.. නිමල පහන නිවීගොස් ඇත.

යුගයක් එළිය කළ ප්‍රඥාලෝකයේ 'ආනන්දය'

1562 වසරේ එක්තරා දිනයක මුල්ලේරියා මහ සටන ජයගත් සිංහල සේනාව පරංගින්ගේ කොළඹ කොටුව විසුණු කිරීමට ඉදිරියට ඇදෙන්නට විය.බෙහෙවින් විඩාවට පත් සේනාවට කොළඹ කොටුවට ආසන්නයේ තැනෙක කඳවුරුලාගැනීමට සුදුසු බිමක් සෙවූ රාජසිංහ මහ රජු හට හදිසියේම මහා පුදුමයක් නෙත ගැටුණි. බොහෝ වේලාවක සිට සා පොව්වකු පසුපස පන්නා විත් වෙහෙසව සිටි සිවලකු නුදුරු තැනෙකදී එකවරම ආපසු හැරී දුවන්නට වූ අතර සා පොව්වා ජයග්‍රාහී ලෙස හිවලා පසුපස පන්නන්නට විය.මේ අරුමය පිළිබඳ නැකැත්කරුවන්ගෙන් විමසූ මහ රජු හට ලැබුනේ ආශ්වාදජනක පිළිතුරකි.‘මහරජුණි මෙතැන නියත වශයෙන්ම ජය බිමක්යැ.මෙහි වාඩි ලා උදෑසන පරංගි කොටුවට පහරදෙන සිංහල සේනාවෝ නියතවශයෙන්ම ජයගනිතැ යි‘ නැකැතියෝ රජුට පැවසීය.කඳවුරු බැඳිමට සුදුසුම බිමක් හමුවූ රජු මහත් වූ ප්‍රමෝදයෙන් තම සේනාවට මෙහි වාඩිලා ගැනීමට නියෝග කළහ. එතැන් පටන් මෙම ජය බිම‘පරණ වාඩිය‘ නමින් නම් ලද අතර වර්තමානයේ ‘ආනන්දය‘ නම් වූ හෙළයේ උත්තුංග තක්සලාව පිහිටා ඇත්තේ මෙහි ය.

කිතු වසින් 1873 මෙරට දී පැවැත්වූ පානදුරා වාදයේ විජයග්‍රාහී කිතුගොස ලෝ පතල වූයේ වාදීභසිංහ මිගෙට්ටුවත්තේ ගුණානන්ද මහ ස්ථවීරයන් වහන්සේ හට පිං සිදුවන්නට ය. මිෂනාරින්ගේ බලපෑම් වලටත් අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ යකඩ සපත්තු වලටත් පෑගී තැලී පොඩි වී සිටි ලාංකිකයන් හට පරබැමි බිඳලූ මානසිකත්වයක් ගොඩ නඟාගැනීමට පානදුරා වාදය හා පංචමහා වාදයන් වෙසෙසින් ඉවහල් විය. ධර්මපාලතුමාගේ විශිෂ්ඨ යුග මෙහෙවරත්, හික්කඩුවේ සිරි සුමංගල වැනි මහා යතිවරුන්ගේ මඟ පෙන්වීමත් එකළ සිංහල බෞද්ධයන්ට මහත් අස්වැසිල්ලක් විය. පානදුරාවාදයේ රාවය ලෝ පතල වීමේ ප්‍රතිඵලයක ලෙස ඇමරිකානු ජාතික විශ්‍රාමික හමුදා නිලධාරියකු වූ හෙන්රි ස්ටීල් ඕල්කට්තුමා ඇතුළු පිරිසක් මෙරටට පැමිණියේ බුදු දහමේ යතාර්ථය පිළිබඳ අවබෝධ කරගැනීමටය. බුදු දහම කෙරේ මහත් සේ පැහැදුණු ඕල්කට් තුමා දකුණේ එක්තරා විහාරස්ථානයකදී තිසරණගමනය කොට බුදුදහම වැළඳගත්තේය. එතැන් පටන් ධර්මපාලතුමන් හා එක්ව අධිරාජ්‍යවාදයෙන් පීඩාවට ලක්ව සිටි මෙරට සිංහල බෞද්ධ ජනයා ඉන් මුදවාලීම වෙනුවෙන් ඔහු කටයුතු කරන්නට විය. එකළ සමාජයේ ඉහළ පිළිගැනීමක් හිමි වූයේ මිෂනාරි අධ්‍යාපනය ලැබූවන්ට පමණි. පිරිවෙන් අධ්‍යාපනය ලැබූ සිංහල බෞද්ධයන්ට රජයේ රැකියා හිමි නොවුණි.රාජකීය,තෝමස්,ජෝසප්,පීටර්ස්,බෙනඩික්,වෙස්ලි,ජෝන්,මේරිස් වැනි මිෂනාරි පාඨශාලා බොහෝ ප්‍රදේශ වල පල්ලි කේන්ද්‍ර කරගනිමින් බිහි විය.බෞද්ධ දරුවන් හට රජයේ අධ්‍යාපනය ලැබීමේ වරම් හිමි නොවීය. මේ පිළබඳ සැලකිලිමත් වූ ඕල්කට්තුමා හා ධර්මපාලතුමා සිංහල බෞද්ධ දරුවන් හට අධ්‍යාපන ආයතනයක් පිහිටවිය යුතු බවට තීරණය කළෝය.ඒ අනුව 1886 නොවැම්බර් මස 01 දා කොළඹ පිටකොටුවේ මැලිබන් හරස් වීදියේ එක්තරා ස්ථානයක දී ‘බෞද්ධ ඉංග්‍රීසි පාඨශාලාව‘ පිහිටුවනු ලැබීය. පසුකාලීනව ආනන්දය ලෙස වඩා වර්ධනය වන්නේ මේ කුඩා අධ්‍යාපන ආයතනයයි.

මෙම විදුහලේ පළමු විදුහල්පතිවරයා වූයේ ලෙට් බීටර් මැතිඳුන්ය.එතුමා උපතින් බෞද්ධයකු නොවුනත් ඒ වන විට ‘පරචිත්ත විජානන ඥාණය‘ පවා උපදවාගෙන සිටි අධ්‍යාත්මිකව වඩාත් ශක්තිමත් බෞද්ධයකු විය. දරුවන්ගේ නාමලේඛණය සැකසීමේදී මුල්ම නම ලෙස සඳහන් වූ ‘ජිනරජදාස‘ යන නමෙහි යම් විශේෂත්වයක් දුටු මෙතුමා එම දරුවා කැඳවා මඳක් භාවනාවට සමවැදී තම ඥාණයෙන් දරුවාගේ අතීත භවය විපරම් කර බැලීය. මහත් පුදුමයකි. මේ තමා ඉදිරියේ සිටගෙන සිටින කුඩා දරුවා පෙර එක් භවයකදී බුදුරජාණන් වහන්සේගෙන් ඡත්ත මානවක ගාථා අසා දෙව්ලොව උපත ලද ඡත්ත මානවකයාව ඉපිද සිටි බවට බීටර් මැතිඳුන්ට වැටහුණි.මේ සිද්ධිය පදනම් කරගනිමින් එතැන් පටන් පාසැල නිමවී නිවෙස් බලා යන දරුවන් හට ‘ඡත්ත මානවක ගාථා‘ ගායනා කොට පාසලින් පිටවීමට නියම කරන ලදී. අද වනතුරු ඡත්ත මානවක පරපුරකින් පැවතෙන ආනන්දීය සිසු කැළ සිය පාසැලින් පිටව යන්නේ මෙම ගාථාත්‍රය ගැයීමෙන් අනතුරුවය. ආනන්දයේ ආභාෂය ලැබූ ලක්දිව බොහෝ පාසල් වල සිසු පිරිවරද මෙම ඡ්ත්ත මානවක ගාථා පාසැල නිමවී ගායනා කරනු ලබයි.

ක්‍රමයෙන් සිසු ගහනය වර්ධනය වත්ම පාසලට සුදුසු නව බිමිකඩක අවශ්‍යතාවය ඉස්මතුවිය.සතෙන් සතය එකතු කර හෝ පාසලට අවශ්‍ය නව බිමක් මිලට ගැනීමට අවශ්‍ය මුදල් ලබා ගැනීමට සිංහල බෞද්ධ සිසු දරුවෝ ගෙයක් ගෙයක් පාසා ඇවිදින්නට විය.මේ බව සැළවුණු වාසල මුදලි ටියුඩර් රාජපක්ෂ නම් වූ සැදැහැති සිංහල බෞද්ධ දානපතියා මරදානේ පිහිටි තමාට අයත් වූ ‘පරණවාඩිය‘ නම් ජය භූමිය සිංහල බෞද්ධ පාඨශාලාව වෙනුවෙන් පරිත්‍යාග කළේය. මෙතැන පිහිටවූ නව විදුහලට යෙදිය යුතු නම කුමක්ද යන්න යෝජනා කිරීමේදී ධර්මපාලතුමන් විසින් ඊට ‘ගුණානන්ද‘ විදුහල යනුවෙන් නම් තබමු යැයි යෝජනා කළ අතර එය ප්‍රතික්ෂේප කළ මිගෙට්ටුවත්තේ ගුණානන්ද හිමි විසින් තම නාමය වෙනුවට ධර්ම භාණ්ඩාගාරික ආනන්ද මහ තෙරුන් ගේ නාමය සුදුසු යැයි යෝජනා කල අතර එය ස්ථිර විය. ඒ වන තුරු ඉංග්‍රීසි සිංහල  බෞද්ධ පාඨශාලාව ලෙස හැඳින් වූ  මෙම විදුහල එතැන් පටන් මෙරට සිංහළ බෞද්ධ අධ්‍යාපනයේ මුඳුන් මල්කඩ බඳු වූ ‘ආනන්ද මහා විදුහල‘ ලෙස නම් කෙරුණි.

ආනන්දය ක්‍රමයෙන් සුවිශාලවත්ම ස්වකීය සහෝදර පාසල් ජාලයක් ලක්දිව පුරා ව්‍යාප්ත කරන්නට විය. නාලන්දාව, ධර්මරාජය, මලියදේවය, රාහුලය හා මහින්දය ඒ අතර කීපයක් විය. ආන්නදයේ ආභාෂය ලැබ සිංහල බෞද්ධ දැරියන් වෙනුවෙන් මියුසියස්, විශාඛා, ආනන්ද බාලිකා, අනුලා හා දේවි බාලිකා වැනි කාන්තා පාසල් ද පසුකාලීනව බිහි විය. ආනන්දය නම් වූ මහා වෘක්ෂයේ පරිවාර ශාඛා වූ මේ පාසැල් අද ලක් ධරණි තලය තුළ විදග්ධ බුද්ධිමතුන් බිහි කරන්නා වූ මහා නැණ කෝෂඨාඝාරයන් වී හමාරය.

එවන් වූ සුවර්ණිත, අභිමානවත් අතීතයකට හිමිකම් කියන්නා වූ ආනන්දය මෙරට සිංහල බෞද්ධ අධ්‍යාපනයේ මුදුන් මල්කඩ ලෙසටත් මෙරට අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ විශිෂ්ඨතම පාඨශාලාවන් අතුරින් ප්‍රමුඛස්ථානයේත්  මහා පහන්ටැඹක් ලෙස නැඟී සිටින්නේය.

 ආනන්දය ජයග්‍රහණයේ කෙම් බිමකි. එබැවින් මව්බිමේ කිතුගොස නැංවූ ක්‍රීඩකයින්ගේද.. මව්බිමේ ඉරණම රැකදුන් රණවිරුවන්ගේද.. මවිබිමේ අනුහස් පෙන්වූ මහා විදුනැණැතින්ගේද.. මව්බිම හෙබවූ රාජ්‍යතාන්ත්‍රිකයන්ගේද.. උපන් බිමට ණය නැති සුවහසක් අනඳ පුතුන්ගේද දිවි මඟට අත පොත් තැබූ ආනන්ද මාතාවෝ, ඕතොමෝ හට ණය ගැති වූ ලක්වාසී සැමගේ ගරු බුහුමන් ලැබ චිරාත් කාලයක් වැජඹෙන්නීය...!

චිරං ජයතු ආනන්ද මාතා..!

තේරෙන්නේ නෑ.. ඇයි බං ඒ...?

හෙම්බිරිස්සාවක්, කැස්සක් හැදුනොත් කොත්තමල්ලි,පාවට්ටා තම්බලා බොන අපිට....ඇඟේපතේ අමාරුවකට වෙනිවැල්ගැට තම්බලා බිව්වයි කියලා අවුලක් වුනේ නෑ...දවස් දෙන තුනක් උණ අල්ලලා හිටියොත් විතරක් ආණ්ඩුවෙ ඉස්පිරිතාලෙන් බෙහෙත් ගත්ත අපිට...දෙයියනේ කියලා සනීප උනා බං..!
එකේ ඉඳන් පහේ පංතිය වෙනකං ගමේ ඉස්කෝලේ ඉගෙනගත්ත මං, පහේ විභාගේ පාස් වෙලා කොළඹ ඉස්කෝලෙට ගියා.... කෙහොම හරි උසස් පෙළත් පාස් වෙලා කැම්පස් ගිය මට මහපොළ ලැබුනේ නැතත් අනිත් උන්ට ඒකත් ලැබුණා... කැම්පස් එකේ තියෙන පහසුකම් වලට අපිට සල්ලි ගෙවන්න ඕනේ වෙන්නේ නෑ... යාපනේ ඉඳං මාතර වෙනකං ලංකාව හතරවටින්ම ආපු කොල්ලෝ,කෙල්ලෝ තියන හැටියට හොස්ටල් වලට ගාල් වෙලා අනිත් උන් බෝඩිං වල ඉඳං කැම්පස් එනවා...!
එහා ගෙදර කුසුමා අක්කා ගාමන්ට් ගිහිල්ලා දුක් මහන්සියෙන් හම්බකරපු සොච්චමෙන් ඒකි ගත්ත සබන් කෑල්ලටයි,ෂැම්පු පැකට් එකටයි ගහපු බදු ටිකෙනුත්...බණ්ඩයියා කුඹුරු කරලා වී ටික තුට්ටු දෙකට මුදලාලිට විකුණලා ගෙදරට ගෙනාපු මිරිස්,තුනපහ ටිකට ගහපු බදු ටිකෙනුත්...මාලා නැන්දා රට ගිහිල්ලා අවුරුදු හත අටක් තිස්සේ මෙහාට එවන සල්ලි වලිනුත්... අපේ අප්පච්චී කන්තෝරුවේ පඩිදාට ගෙදරට ගේන අඩුමකුඩුම ටිකට ගහන බදු ටිකෙනුත්... අපිට බෙහෙත් ටික ගන්න ඕනේ සල්ලි ටිකත්; අපිට ඉගෙන ගන්න යන වියදමත්; ආණ්ඩුව හොයාගත්ත බව මට තේරුණේ පස්සේ කාලෙකදී...
බෙහෙත් ගන්නයි; ඉගෙන ගන්නයි; අපිට නිකං පුළුවන් උනාට අපෙන් පස්සේ උපන්න උන්ට ඒක ටිකක් අමාරු වේගන එනවා...!
අමරේ මාමාමගේ වකුගඩු දෙකම දියවෙලා තියෙන්නේ කුඹුරට රට පොහොර ගහපු නිසාලු... අමරෙ මාමාත් කුඹුරට රට පොහොර ගැහුවේ ආණ්ඩුවෙන් ලාබෙට දුන්න නිසානේ... ගමේ බෝක්කුව උඩ හවසට වාඩි වෙලා හිටිය සිරිමලා දැං කුඩු බොනවා...මේ තාක්කාලෙකට උගෙන් ගමට කිසිම කරදරයක් උනේ නෑ.. ඒත් දැං ටික දවසකට කලින් ඌ පොලීසියට අල්ලන් ගියේ රෑ ගෙදරකට පැනලා මාට්ටු වෙලා... ඕස්ට්‍රෙලියාවේ යනවා කියලා බෝට්ටුවෙන් ගිය ජෙමා තාම ලියුමක්වත් ගමට එව්වේ නෑ... යුද්දෙට ගිහිල්ලා කකුල් දෙකම බට්ටටෙකුට ගිය රත්නේ අයියාගේ පෙන්ෂන් එක තාම හැදිලා නෑ... ජේ.වී.පී රැස්වීමකට ගිහිල්ලා එනගමං හවසක සුදු වෑන් එකක දාගෙන ගිය තුෂාර අයියා ගැන හාංකවිස්සියකවත් ආරංචියක් තාම නෑ....අධි වේගයක්ද මොකද්ද හදනවා කියලා ගමේ ලොකු නැන්නදලාගේ ඉඩං ගත්තට තාම හරියට වන්දිවත් ලැබුනේ නෑ කියලා ආං අඬ අඬා ඉන්නවා... මෙකද්ද මංදා ප්‍රයිවට් කොම්පැනියක රස්සාවකට යනවා කියලා හිටිය චාමි නංගී කොළඹ ගිහිල්ලා ඇවිල්ලා දවස දෙක තුනකට පස්සේ ගමෙන් මිසිං උනා... ටික කාලෙකකට කලිං මහ රෑ ඩිෆෙන්ඩර් වලින් ඇවිල්ලා නිධං හාරලා විනාස කරපු ගමේ පංසලේ විහාර ගේ හදාගන්න දායක සභාවට සල්ලිත් නෑ...පහුගිය ආණ්ඩුවෙනුත් ඉල්ලීම් ඉල්ලන්න ගිහින් ගුටිකාපු කැම්පස් එකේ චාමින්ද අයියා දෙවෙනි පාරත් රිමාන්ඩ් කලේ මේ ආණ්ඩුවෙනුත් ඉල්ලීම් ඉල්ලන්න ගිහිල්ලා හොඳටම ගුටිත් කාලා...තොරතුරු දැනගැනීමේ පනතක්ද මොකද්ද එනවා කියලා මහ සද්දෙන් කෑ ගැහුවට තාමත් පේන තෙක් මානෙක එහෙම එකක් නෑ...ඖෂධ ප්‍රතිපත්තියක් හැදුවට අලියෙක් තරමට තටමලා වදලා තියෙන්නේ මී පැටියෙක්..ජිනීවා පෙන්න පෙන්න දෙපැත්තෙම උන් තමන්ට ළකුණු දාගන්න දඟලනව මිසක් ඔය යෝජනාවේ තියෙන එක අකුරක්වත් අපි තාම දන්නේ නෑ..
ඔය අස්සේ ජනාධිපති මාරු උනා.. ආණ්ඩු පෙරළුනා ඒත් රටේ මහලොකු වෙනසක් නෑනේ...බං...!
ඒ... ඇයි බං ඒ...???

අධ්‍යාපනය වෙළඳභාණ්ඩයක් නොවේ...

ගල් යුගයේ ඉඳන් වැඩවසම් යුගය පහුකරගෙන නූතන යුගයේ නව රාජ්‍ය බිහිවෙනකන් මානවයා පරිණාමයට ලක්කළ වැදගත්ම උපකරණය ඉගෙනීමයි. අධ්‍යාපනය මිනිහට රෙදි ඇන්දුවා, කකුල් දෙකෙන් හිටගන්න උගැන්නුවා, ගින්දර හොයන්න උදව් කළා, ගල් අඟුරු හොයල දුන්නා, පහු වෙනකොට සත් සමුදුර තරණය කරන්නත් අහස දෙබැ කරන් ඉගිලෙන්නත් මිනිහා දැනගත්තේ අධ්‍යාපනය නිසයි. ගන්න හුස්මත්,බොන වතුරත්,කන කෑමත් ඇරුණම මානවයා ගේ වටිනම වස්තුව අධ්‍යාපනයයි.

උපන්න දා ඉඳන් අපි ඉගෙන ගන්නවා.ඔව්,මැරෙන තුරාවටම අපි ඉගෙන ගන්නවා.ඇයි අපි ඉගෙන ගන්නේ..?අපිට ඉගෙන ගන්න බැරි නං අපිට ජීවත් වෙන්න බෑ.ජීවත් වෙන්න ඉගෙනගන්න,ඉගෙන ගන්න ජීවත් වෙන්න ඕනේ.ඉගෙනීම හිලව් කරන්න පුළුවන් ජීවිතේට විතරයි. ඉගෙනීමට සීමා නෑ.හැමෝම ඉගෙන ගන්නවා. පොළව එක්ක පොරබදින ගොවියත්, මහමුහුදත් එක්ක හැප්පෙන ධීවරයත්, යකඩ එක්ක ඔට්ටු වෙ කම්කරුවත්, රෙදි නැන්දත්, ගාමන්ට් එකේ අක්කත්, උසස්පෙළ කරන මල්ලිත්,කැම්පස් එකේ අයියත් මේ හැමෝම හැම වෙලේම ඉගෙන ගන්නවා. එ්ක හරියට ගන්න හුස්ම වගේ.අපි නොදැනිම හැම වෙලාවකම අපි ඉගෙන ගන්නවා.

අපිට ආණ්ඩුවෙන් උගන්නනවා.ඒත් නිකන් නෙමෙයි.අපි ගෙවන බදු සල්ලි වලට හිලව් වෙන්න. ආණ්ඩුවෙන් අපිට නොමිලේ උගන්නන නිසා මුදලාලිගේ දරුවත්,දොස්තර නෝනගේ දරුවත්,පෙරකොදෝරු මහත්තයගේ දරුවත්,ගොවියගේ,ධීවරයගේ,කම්කරුවගේ දරුවනුත් එක්ක එක පංතියේ එකට වෙනසක් නැතුව ඉගෙන ගන්නවා.ඔව් කිසි වෙනසක් නැතුව.ඒත් මේ අධ්‍යාපනය විකුණුවා නං ඒක තමන්ගේ දරුවන්ට ඇරන් දෙන්න පුළුවන් වෙන්නේ මුදලාලිටයි, දොස්තරටයි, පෙරකොදොරුවටයි විතරයි.ගොවියටත්,ධීවරයටත්,කම්කරුවටත් සල්ලි දීලා අධ්‍යාපනය තමන්ගේ දරුවට අරන් දෙන්න තරම් වත්කමක් නෑ.

නිදහස් අධ්‍යාපනය නිතරම මිනිසුන් අතර සමානාත්මතාවය රකිනවා.ඒනිසා නිදහස් අධ්‍යාපනය හැමෝටම උරුම විය යුතු දෙයක්.අධ්‍යාපන ලැබීම අයිතියක් වෙන්නේ ඒ නිසයි.දුප්පත් උනත් දක්ෂ දරුවෝ රටේ අනාගතය බාර ගතයුතු විද්වතුන් වන්නේ නිදහස් අධ්‍යාපනය නිසයි.එත් අධ්‍යාපනය විකුණනවා නං, ඒක මිලට ගන්න පුළුවන් උන් විතරක් ඉගෙන ගනීවි. උන් මොනතරම් අදක්ෂයෝ උනත් රටේ ඉහළ තනතුරු වලට යාවි. ගිහින් රට වනසාවි. මේක තමයි කටුක උනත්  සරල ඇත්ත.අපේ පංතියේ ගොඩක් උන් ඉගෙන ගන්න එක මගදි නවත්තනවා. එක්කෝ ආර්ථික ගැටළු නිසා.නැතිනම් තරග විභාග අසමත් නිසා.උන්ගේ අනාගතය අඳුරුයි.උන්ගේ විතරක් නෙමෙයි කැම්පස් ගිය උන්ගෙත් අනාගතේ අවිනිශ්චිතයි.සල්ලි නැත්නම් ජීවත්වෙන්න බැරි මේ සිස්ටම් එක ඇතුළේ ජීවත් වෙලා ඉන්න එකත් ලොකු දෙයක්. නමුත් එහෙම කියලා උපදින්න ඉන්න අපේ පංතියේ උන්ට ඉගෙන ගන්න තියෙන අයිතිය නැති කරන්න ඉඩදීලා බලන් ඉන්න අපට බෑ.

අපි ඒ වෙනුවෙන් සටන් කරනවා.. ඔව් දිගටම සටන් කරනවා...!

“කරකේ, උඹ කියන විදියට මේ දුප්පත් පොඩිඋන්ට අකුරු උගන්නන්න ඕනේ නැතිනම් සෝවියට් ආණ්ඩුව වැඩිකල් පවතින්නේ නැතිවෙයි“

-දුයිෂෙයින්-

(ගුරු ගීතය - චිංගිස් අයිත්මාතව්)

අධ්‍යාපනය අයිතියක්.. එය වෙළඳභාණ්ඩයක් නොවේ..!